Awards zijn voor mij geen doel.
Maar ze zijn wel een bevestiging.
Wanneer vakjury’s en collega-fotografen mijn werk selecteren of bekronen, zegt dat iets. Over timing. Over compositie. Over het vermogen om het juiste moment te zien vóór het voorbij is.
Die erkenning neem ik serieus. Niet als trofee, maar als verantwoordelijkheid.
Als bruidsfotograaf leg ik dagen vast die maar één keer gebeuren. Dat vraagt om scherpte. Om blijven kijken. Om jezelf blijven ontwikkelen.
Deelname aan (inter)nationale wedstrijden helpt daarbij. Niet om prijzen te verzamelen, maar om mijn werk langs een onafhankelijke meetlat te leggen. Het proces van selecteren, terugkijken en insturen dwingt me kritisch te zijn. Wat blijft overeind? Wat kan beter? Waar zit nog ruimte?
Dat mijn werk vervolgens wordt bekroond of genomineerd — bij internationale platforms als Masters of Wedding Photography, Wedisson en Fearless Photographers, en nationaal bij de Bruidsfoto Award — is een bevestiging dat het beeld ook buiten de context van de dag krachtig blijft.
Tegelijkertijd houdt het me scherp. Het zien van werk van andere fotografen wereldwijd zorgt voor nieuwe inzichten en andere perspectieven. Dat neem ik mee in mijn eigen manier van werken. Niet om iets na te doen, maar om mezelf te blijven uitdagen.
Uiteindelijk is dat waar het om gaat: blijven groeien, zodat jullie dag met aandacht, precisie en rust wordt vastgelegd.
Wat dit voor jullie betekent
Uiteindelijk draait het niet om prijzen.
Het draait om vertrouwen.
Om weten dat iemand ziet wat er gebeurt, en precies op tijd afdrukt.
Dat verschil zie je niet in een award.
Dat zie je terug in jullie verhaal.