De naam achter jullie verhaal
k ben Ivo, bruidsfotograaf in Limburg. Samen met mijn vrouw Renate en onze zoon Jamie woon ik in Munstergeleen, aan de voet van het Heuvelland. De eerste heuvel ligt hier letterlijk om de hoek. Die omgeving past bij mij. Rust, ruimte en net genoeg hoogteverschil om even stil te worden.
Vanuit Munstergeleen fotografeer ik bruiloften door heel Limburg en regelmatig ook daarbuiten. Toch kom ik altijd weer graag terug naar huis. Hier ligt mijn basis.
Mijn gezin staat altijd op één. Samen wandelen, een filmavond op de bank, gewoon tijd voor elkaar. Dat zijn de momenten die blijven hangen. Niet groots of spectaculair. Gewoon echt.
Misschien is dat ook precies waarom ik zo kijk op een trouwdag.
Buiten zijn helpt me om mijn hoofd leeg te maken. Wandelen in het Heuvelland, door de Ardennen, of nog liever: de Alpen.
In Oostenrijk kom ik echt tot rust. De ruige bergen, houten hutten, lange tochten en daarna samen aanschuiven bij een berghut voor een jausenplatte en een goed glas wijn of weizen.
Die combinatie van kracht en rust vind ik daar overal terug. Niet voor niets organiseer ik mijn after wedding shoots in de bergen. Het stoere landschap tegenover een bruidspaar in trouwkleding. Dat contrast werkt. Het geeft ruimte in een beeld.
Ik ben iemand die graag bouwt. Ons huis hebben we grotendeels zelf verbouwd, samen met familie en vrienden. Later kwam er een overkapping met sauna bij. Een plek waar we lange avonden doorbrengen.
Onder die overkapping staat mijn buitenkeuken. Barbecueën doe ik het hele jaar door. Zelfs met kerst sta ik buiten een mooi stuk vlees te bereiden.
Ik hou van iets maken dat klopt. Met aandacht. Stap voor stap. Dat zie je ook terug in mijn werk.
Heel blij met onze keuze voor deze fotograaf. Mooie foto’s, fantastisch album en, ook niet onbelangrijk, leuke mensen! We voelden ons op ons gemak en het resultaat was top. Zeker een aanrader!
Fotografie begon niet met een groot plan. Het begon uit nieuwsgierigheid. Spelen met licht. Kijken wat er gebeurt als je anders kijkt dan anderen.
In het begin fotografeerde ik van alles. Tot ik merkte dat ik steeds werd aangetrokken door momenten die je niet kunt regisseren. Een blik. Een stilte. Een lach die net iets langer blijft hangen.
De eerste keer dat ik een bruiloft fotografeerde, voelde ik dat meteen. Niet door de jurk of de locatie, maar door wat er tussen mensen gebeurde. De spanning in de ochtend. De stilte vlak voor de ceremonie. De ontlading daarna.
Er was een moment dat me is bijgebleven. Een vader die vlak voor het weggeven van zijn dochter even stilviel. Geen grote emotie, geen uitgesproken woorden. Alleen een hand die net iets steviger werd vastgepakt. Dat soort momenten duren misschien twee seconden. Maar ze zeggen alles.
Bruiloften hebben me anders leren kijken. Niet sneller. Maar aandachtiger.
De belangrijkste momenten staan zelden op de planning. Ze gebeuren tussendoor. In de schaduw van wat officieel belangrijk lijkt.
Ik heb geleerd om te wachten. Om niet te sturen waar het niet nodig is. Om vertrouwen te hebben dat het moment zich aandient.
En ik heb geleerd hoe waardevol herinneringen zijn. Niet als digitale bestanden die ergens opgeslagen staan, maar als tastbare verhalen. Daarom geloof ik sterk in albums. In iets wat je over tien of twintig jaar nog steeds vastpakt en samen doorbladert.
Ik ben dichtbij op een trouwdag, zonder op de voorgrond te staan. Omdat ik weet hoe snel tijd gaat. Hoe belangrijk kleine momenten zijn.
“Don’t shoot what it looks like, shoot what it feels like.”